İnsan, emeğinin karşılığını alkışta değil, kıymet bilinen bir yürekte arar. Çünkü emek; zamanını vermektir, sabrını vermektir, bazen de kendi mutluluğundan vazgeçmektir.Fakat ne acıdır ki herkes, kendisine uzanan eli tutmasını bilmez. Bazıları, kendilerine sunulan fedakârlığı hak gibi görür; teşekkür etmeyi ise hiç öğrenemez.
Öyle bir zamandayız ki insanlar, kendileri için gecesini gündüzüne katanları değil; işlerine yaramadığı gün sırt çevirecekleri insanları çoğaltıyor. Vefa, çıkarın gölgesinde unutuluyor. Sadakat, menfaatin yanında değersizleşiyor. Samimiyet ise çoğu zaman saflık sanılıyor.
Bir insanın değerini, yanınızdayken değil; sizi kaybettiğinde anlıyorsa, aslında sizi hiç tanımamıştır. Çünkü seven insan, kaybetmeden kıymet bilir. Vefalı insan, elindekini yitirmeden teşekkür eder. Karakter sahibi insan ise yalnızca aldığına değil, kendisine verilene de bakar.
Kimseye kendinizi ispat etmek zorunda değilsiniz. Sürekli anlaşılmak için çırpınan, en sonunda kendi huzurunu kaybeder. Oysa bazen tek yapılması gereken, bir adım geri çekilmektir. Ne kavga etmek ne de hesap sormak... Sadece sessizce uzaklaşmak.
Unutmayın; bazı insanlar sözden değil, yokluğunuzdan anlar. Siz konuşurken duymayanlar, sustuğunuzda sesinizi aramaya başlar. Siz yanlarındayken görmeyenler, çekip gittiğinizde boşluğunuzu fark eder. Fakat o fark ediş, çoğu zaman çok geç kalmış bir pişmanlıktan ibarettir.
Hayat herkese ikinci bir fırsat vermek zorunda değildir. Sürekli affeden, sürekli anlayan ve sürekli emek veren insan, en sonunda kendi değerini kaybeder. Merhamet güzel bir erdemdir; fakat değersizleştirilmeye razı olmak erdem değil, kendine haksızlıktır.
Velhasıl, emeğinizin küçümsendiği yerde daha fazla kalmayın. Vefanın olmadığı sofrada ekmek bölüşmeyin. Değeriniz bilinmiyorsa sessizce yolunuza devam edin. Çünkü bazen insanın söylediği en güçlü cümle, arkasına bile bakmadan çekip gitmesidir. En ağır cevap, bağırmak değil; bir daha dönmeyecek kadar sessiz olmaktır.